Дуковски: Драмата „Црно злато“ му ја посветувам на Горан Стефановски

Праизведба на претставата „Црно злато“ од македонскиот драмски писател Дејан Дуковски, во режија на Оливер Фрљиќ, ќе биде изведена денеска во 19:30 часот на големата сцена „Оливера и Раде Марковиќ“ во Белградскиот драмски театар. Белградските медиуми ја најавија како исклучителен драмски текст и „претстава што ќе има долг век“.

Во изјава за МИА Дејан Дуковски нагласи дека ја посветува претставата „Црно злато“ на својот професор, македонскиот драматург Горан Стефановски.
-Од Горан научив многу за драмата, но и за животот. Среќен сум што сум во Белград и се надевам дека ова ќе биде легендарна претстава.

Секоја драма е конфликт, овдека фокусот е семејство во транзиција. На што е ставен акцент во драмата?

– Текстот на драмата е на некој начин по далечен мотив на Парите се отепувачка – синот се враќа после многу години печалба и сака да го изненади семејството. Тргнав од еден таков мотив, но се развива сосема различно. Синот кој заминал од дома поради конфликт со таткото се враќа како жена. И тука настанува целиот конфликт и со семејството и со средината негова се враќаат во некои стари приказни. Фокусот на драмата е конфликт меѓу татко и син. Тоа е некаква стара неразрешена кавга што сега се отвора пак и се уште трае и на некој начин и не се разрешува.

Семејство е погодено од повеќеслојни транзиции, социјални, политички, етички, но и родови. Тие транзиции не се завршени во тој круг. Доминантните вредности се во вакум помеѓу она што беше и она што требаше да дојде?

– Да, се чувствува распад и кај семејството и во средината и тоа е нешто што на некој начин и создава контраст на таа успешна жена која се враќа од некаде кога доаѓа во комплетен судир со средината што не може да ја препознае, и од друга страна ја има таа рефлексија на да речеме, оваа балканска средина со сите работи што ни се сллучуваат. Тоа во суштина е трагичен текст, така и завршува, трагедија зад сите жанровски маски.

„Црно злато“ е еден вид лакмус тест што покажува каде се нашите општества денес. Очигледно, и мудроста не е лек ниту староста помага. Го има ли тоа во драмата?

-На некој начин го има во драмата. Моите текстови се многу поврзани со поднебјево и јас очигледно тоа е тема што ми е најблиска. Иако не е ова текст што се бави исклучиво со тоа. Ова е само еден контекст што е тука и е таков каков што е. За разлика од Буре барут.

Од ова се добива впечаток дека драмата упатува шум од слободниот голем живот од светот?

-Можеби е крик, во секој случај е некаква борба за слобода. Главниот лик и во самиот текст се имплицира на борба за некаков идентитет и за право на тој идентитет што е и право на слобода на избор или на избор на начин на живот.

Нуди ли драмскиот текст универзални вредности?

-Да, во секој случај.  Кога работам драма се трудам да што повеќе биде универзална, да може да се разбере. Мислам дека е многу разбирлива и се надевам дека ќе има свој живот и надвор од Балканот.

Во врска со работата со режисерот Оливер Фрљиќ, Дуковски вели дека му е многу драго што конечно работи со него.

-Се надевам ќе продолжиме со соработката. Одлично соработувавме. Оливер е многу инспиративен режисер, многу автентичен, едно име кое е од поинтересните во нашиов регион и во Европа.

Драмата „Црно злато“ се очекува во оваа година да биде поставена и во Македонскиот народен театар во режија на Слободан Унковски.

Во изведбата на Белградскиот драмски театар, Милутин Милошевиќ и Наташа Марковиќ играат средовечен брачен пар, сопственици на семеен пансион што пропаѓа. Ангела – претходно Ангел – ја игра Ања Ќурчиќ, ќерката која се враќа во родниот град за да им помогне на своите родители, Јана Милосављевиќ. Во драмата играат и Милан Зариќ, Амар Ќоровиќ, Бојана Стојковиќ, Љубомир Булајиќ и Ана Јанковиќ.
Текстот е во превод на Соња Должан, драматург е Маја Тодоровиќ, сценограф Игор Паушка, а костимограф Татјана Радишиќ.